Ervaringen van vrijwilligers

Lees mee op de reisblogs over de ervaringen van vrijwilligers. Het geeft je een realistisch beeld van vrijwilligerswerk en verblijf in Afrika.

Facebook groep

Op onze (besloten) Facebook groep kun je ervaringen van anderen lezen, in contact komen met oud vrijwilligers, vragen stellen, oproepjes doen en reisgenoten ontmoeten.

Reisblog aanmaken

Doingoood vrijwilligers kunnen hier ook direct zelf een Doingoood Reismee blog aanmaken.

Enthousiast geworden? Ontmoet ons!

Ben je enthousiast geworden naar aanleiding van de verhalen die je gelezen hebt? Maak dan kennis met onze organisatie en de projecten tijdens de vrijblijvende en kosteloze informatie bijeenkomst.

Video’s van onze vrijwilligers

Sommige vrijwilligers maakten een video over hun reis. Bekijk onderstaande video’s om te zien hoe hun vrijwilligerswerk en verblijf in Afrika eruit zag.

Zenda in Malawi

Anouk in Malawi

Martin in Tanzania

Karin en Vince bij Eco & Wildlife project Oeganda

We gaan proberen om, in samenwerking met de lokale bevolking, het toerisme in de regio verder te ontwikkelen. Daarbij zetten we in op kleinschaligheid en duurzaamheid. Toegegeven, dat klinkt als een ambitieus plan, vooral omdat we maar weinig tijd hebben. Toch hopen we een kleine, positieve bijdrage te kunnen leveren aan dit project. En dan het liefst zo concreet mogelijk. Het is onze bedoeling om van (bijna?) alles en iedereen in de wijde omgeving inspirerende foto’s en video’s te gaan maken. Deze kunnen, natuurlijk met een pakkende beschrijving erbij, gebruikt worden als promotiemateriaal. Een pluspunt is alvast dat Kipedo Valley National Park, door CNN uitgeroepen als een van mooiste Afrikaanse wildparken, op nog geen tien kilometer afstand ligt.”

Naar blog >>>

Pauline bij Agape Ministries Oeganda

“Ik besef dat het absoluut heftig gaat worden. Heftig, verdrietig maar ook zo’n grote uitdaging! Ik weet eigenlijk wel dat ik in mijn eentje het leven van een straatkind niet 180 graden kan laten draaien. Maar hoe mooi zou het zijn als ik de kinderen voor een moment weer kind kan laten zijn, hen geluksmomentjes kan laten ervaren en hen hun krachten in te laten zien? Ik streef ernaar om een klein aandeel te hebben in een ”gezonde” ontwikkeling van de kinderen. 

Naar blog >>>

Renske en Marije bij Speciaal needs project Oeganda

“Twee keer per week gaat er een klein groepje op road safety. Er wordt dan met de kinderen een rondje in de buurt gelopen, zodat ze ook eens van het compound afkomen. Onderweg wordt er bijvoorbeeld wat eten gekocht, zodat de kinderen leren dat je eten krijgt als je geld geeft. Tijdens de road safety was het voor ons dan ook erg interessant om te zien in wat voor buurt ons project ligt. Het is een arme wijk met onverharde wegen. Onderweg ligt het afval in hopen op straat en de kerk was niet meer dan wat palen met een soort dak erop. Het is dat de begeleider vertelde dat het een kerk was, want het was zeker niet als zodanig te herkennen. Veel mensen leven met het hele gezin in één kleine ruimte.

Naar blog >>>

Mijn reisparadijs blog

“Op dit blog kun je de pakkende verhalen lezen van ervaren Afrika-reiziger Jolande. Zij is geen vrijwilliger van Doingoood, maar kent de landen waar wij werkzaam zijn wel goed. Ze schrijft boeiende en confronterende verhalen die een realistisch beeld geven over het dagelijks leven in Afrika, de vooroordelen die men daarover heeft, vermengd metn haar eigen observaties en kritische houding. Kortom: genieten van elk verhaal!

Naar mijn reisparadijs

Caroline, Marieke en Martine bij Kinderproject Oeganda

“De laatste dagen in Namugongo braken aan, met gemengde gevoelens gingen we voor de laatste keer naar de kerk, naar school, speelden met de kinderen en hadden we ons eindgesprek met Frank en Eva van Doingoood. Frank merkte tijdens onze laatste werkdag op ‘Don’t cry because it’s over, smile because it happened’ en dat laatste deden wij zeker.

Naar het blog

Anja en Liesbeth in Blessed Camp (Kenia)

We hebben achteraf ook nog erg gelachen om een vrouw die deed of ze absoluut niet kon lopen. Ze wilde voor ons nog wel een paar stapjes uit haar huisje doen maar steunde daarbij zo erg dat we haar snel in een rolstoel zetten. Onderweg naar de kliniek had deze vrouw het reuze naar het zin, ze zwaaide naar iedereen alsof ze de koningin was en lachte veel. Toen we bij de kliniek kwamen vroeg dokter John ons waarom we haar in de rolstoel hadden gezet, omdat ze makkelijk kon lopen. Dus toen ze in de kliniek zat, hebben we de rolstoel even uit het zicht gezet. Wat bleek; deze vrouw kwam later gewoon lopend uit de kliniek en is ook zelf naar huis gegaan. Komisch om te zien dat het ineens wel lukte. Zo hebben we haar tenminste ook weer een leuke dag bezorgd.

Naar het blog

Lea over Likuni Mission Hospital

Wat een fantastisch vooruitzicht om als vrijwilliger naar Afrika te gaan! Ik heb 6 weken als verpleegkundige in het Likuni Mission Hospital (LMH) in Malawi gewerkt. Op basis van deze ervaring kan ik je alleen maar aanmoedigen om te gaan. Je gaat hele mooie dingen meemaken maar ook onbegrijpelijke en verdrietige dingen. Wees je hiervan bewust en zorg goed voor jezelf. In de loop van de 6 weken in Malawi heb ik een aantal inzichten opgedaan die mij hielpen om het maximale uit mijn werk te halen. Deze ervaringen/ inzichten wil ik graag met je delen!”

Download hier het verslag van Lea

Floor bij Kinderproject Oeganda

“Eindelijk op het project aangekomen, zaten de vrijwilligers mij op te wachten met een lekkere bak warme thee! Super lief! Ze waren speciaal voor mij wakker gebleven! Even wat gekletst, huis gezien en naar bed gegaan….. daar lig je dan in een vreemd land, vreemd huis, vreemd bed en ook met (nu nog) vreemde mensen om je heen. Het duurde even voor ik in slaap gevallen was, maar uiteindelijk is dat ook goed gekomen.

Ga naar blog

Sophie op stage voor MBO onderwijsassistent in Malawi

Ik kwam er al snel achter dat de kinderen totaal geen basis hebben. Dit vind ik een mooi doel om aan te werken tijdens deze stage. Geen moeilijk rijtjes stampen maar proberen de basis aan te leren van rekenen en Engels. Wij kunnen ons niks voorstellen bij hun visie. Wij weten dat kinderen bijna geen progressie maken als ze geen basis hebben. Het gaat nog een uitdaging worden om dit uit te leggen aan de teacher en om dit doel te bereiken, maar ik ga mijn uiterste best doen. Want ik zie hoeveel gebrek hieraan is.

Ga naar blog

Nadine en Wendy bij Holy Cross Mission Hospital Oeganda

“De afgelopen week hebben we tijd gehad om uitgebreid met de verpleging te praten. Ze zijn altijd heel nieuwsgierig over Nederland, en wat wij van Oeganda vinden. Tijdens die gesprekken word je wel weer met je neus op de feiten gedrukt, hoe goed we het voor elkaar hebben in Nederland. Soms is dat goed om weer even te beseffen, ook al besef je dat hier elke dag. Bij ons heeft iedereen recht op gezondheidszorg, kan ieder kind naar school. Voor de mensen hier is het bijvoorbeeld bijna niet te geloven dat er in Nederland geen straatkinderen zijn. 

Ga naar blog

Sandra bij Katalemwa Revalidatie Oeganda

“De dagen vliegen hier voorbij. Op het project is het aanpoten geblazen. Ik zal de details besparen over alle wonden die ik voorbij heb zien komen, maar ik kan verklappen dat er een aantal zeer vieze tussen zaten. Gelukkig heb ik afgelopen tijd bij een heleboel kindjes verbetering gezien, dat is dan weer iets positiefs.

Ga naar blog

Carmen bij Agape Ministries Oeganda

Ik ging kijken of ik een jongetje een trucje kon leren zodat hij niet allemaal rondjes hoefde te zetten om die vervolgens te tellen. Na 2 keer snapte hij de truc en had hij alle tafels binnen no time onder de knie. Hij fleurde helemaal op en bij elke uitkomst keek hij mij aan voor bevestiging of hij het juiste antwoord had gegeven. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen. Het is zo mooi en zo bijzonder om zo’n grote vooruitgang te zien. Binnen één dag kon hij de tafel van één tot en met tien. Dit is één situatie waarin ik heb gemerkt dat ik een groot verschil kan maken. Zo hebben er nog een aantal situaties zich voorgedaan.

Ga naar blog

Anouk en Mylène bij Adziwa Care en Lilongwe Youth Organisation Malawi

“Vandaag hebben we met flashcards gespeeld in Standard 4. We hebben in groepjes memory gespeeld met de kaartjes. Ik (Mylène) heeft deze activiteit aan de kinderen uitgelegd en bij het spelen van de spellen heeft Anouk geholpen bij een groepje. De kinderen bleven het spel spelen en vonden het echt heel erg leuk! Ze hebben zelfs gevraagd of ze nog vaker zo’n spelletje mogen spelen.

Ga naar blog

Larissa en Franka, geneeskunde studenten bij Buganda hospital Oeganda

“Kulika Bebi, oftewel: ‘congratulations on delivering a living baby’. In de afgelopen twee dagen hebben we deze zin vele malen gehoord. Gisteren zijn we begonnen ziekenhuis. We zijn voor de eerste week op de ‘labour ward’ geplaatst, dat is de afdeling waar alle zwangere vrouwen liggen die aan het bevallen zijn. Tot onze verbazing is de afdeling best goed georganiseerd: alles heeft een vaste plek en er is genoeg van al het materiaal. Wij zijn erg warm ontvangen op de afdeling en meteen flink aan het werk gezet door de verloskundigen, want het leek vandaag wel een babyfabriek op de afdeling: navelstreng knippen, nageboorte geboren laten worden, prikjes geven, baby’s aankleden, moeder ondersteunen tijdens de bevalling, en zo kunnen we nog wel even door gaan. Ontzettend leerzaam en uitdagend.

Ga naar blog

Korie bij Katalemwa Revalidatie Oeganda

“Bij Katalemwa eerst een rondleiding gekregen en verschillende mensen ontmoet die daar werken. De kinderen waren natuurlijk meteen heel erg getriggerd, ze kwamen direct kijken naar die mzungu met een metalen been. Ik heb geholpen bij het plaatsen van gips bij een klein meisje met klapvoetjes, dat vond ik toch wel een beetje heftig. In Nederland gaan we meestal in stapjes richting verbetering van stand, hier wordt dat een stuk heftiger aan gepakt tijdens gipsen. Direct wordt de eindstand geprobeerd te bereiken, waardoor de kindjes hard aan het huilen waren, wat dan toch wel even pijn doet als je dat hoort… Maar het is de manier van werken hier, zo zal ik nog wel dingen gaan tegen komen in de komende weken.”

Ga naar blog

William bij Holy Cross Mission Hospital Oeganda

“De dokter besluit dat ik hem wel kan assisteren. Voordat ik goed en wel in de gaten heb dat ik écht moet assisteren, en niet alleen moet kijken, sta ik volledig steriel aan de operatietafel en start de operatie. De dokter legt mij precies uit wat hij doet en binnen 10 minuten is de operatiekamer vervuld met het gehuil van een pasgeboren baby. Ik help de dokter met het aangeven van de instrumenten bij het hechten. Hierbij legt hij uit welke lagen hij hecht en welke techniek hij gebruikt. Het voelt als een droom, ik heb gewoon geholpen bij een echte keizersnede!”

Ga naar blog

Carla en Peter bij Lilongwe Youth Organisation Malawi

“Ik ga even naar buiten in de zon. Het is echt koud in de klas. De kinderen komen ook 1 voor 1 en ze willen allemaal aan mijn hand. Ik doe een soort spelletje met ze en dat vinden ze wel wat. De juf blijkbaar ook want ze doet mee en we gaan in de kring en er komen steeds meer kinderen bij. Zo, ik heb het niet koud meer en wat een lol hebben we samen.”

Ga naar blog

Lian bij Chitipi Children of the Nations Malawi

“Onderweg naar het project of naar huis, wat ik de komende 4 weken thuis zal noemen, gaan typisch Afrikaanse taferelen aan ons voor bij.  Aan de kant van de weg kraampjes waar van alles en nog wat verkocht wordt, zoals tomaten, bananen, houtsnijwerken, autobanden en airtelkaartjes voor je mobiele telefoon.”

Ga naar blog

Janne bij House of Hope Malawi

Bijna alle kinderen die naar House of Hope komen zijn hun moeder verloren bij de bevalling. Dit gebeurt vaak, omdat mensen geen/slechte hulp hebben met thuisbevallen, te laat het ziekenhuis bereiken, of omdat er geen bloed beschikbaar is om de keizersnee te overleven. Dat is heel vervelend, maar er is te weinig geld om hier drastische verbeteringen in aan te brengen.

Ga naar blog

Sanne bij Sportproject Afrika in Tanzania

“De kinderen die ik spreek hebben grote dromen en voetbal is hun alles.  Meestal wordt het uiteraard geen ticket naar een grote club. Dan krijgen ze de mogelijkheid van het project om trainer/coach te worden, bij te dragen aan de projecten, een voorbeeldfunctie voor anderen te zijn en eventueel een baan als trainer te vinden.”

Ga naar blog

Gerry bij House of Hope in Malawi

“In House of Hope worden baby’s opgevangen die niet door de eigen ouders of familie opgevoed kunnen worden. Vaak is de moeder overleden tijdens de bevalling. Helaas komt dit nog steeds heel veel voor in Malawi. De vader is dan nog niet in staat om voor de baby te zorgen. Op het moment dat ik er kwam was er een drieling binnengebracht.”

Ga naar verslag

Thea bij Chitipi Children of the Nations Malawi

“Want wat een mensen heb ik afgelopen week al langs de weg zien lopen. Kinderen die met kapotte kleren en hongerige buiken rondzwerven. Allerlei voertuigen die van ellende uit elkaar vallen en ook regelmatig met pech langs de kant van de weg staan. Peuters die dagelijks chips mee naar school krijgen omdat dit zo goedkoop is. Strohutjes waarin hele gezinnen wonen maar die niet groter zijn dan een slaapkamer. Als ik al die armoede zie, zou ik er zo graag iets aan willen doen.”

Ga naar blog >

Niels bij Meru Dovenschool Tanzania

“De lessen gaan redelijk en heb een goede manier gevonden om samen te werken met de docente. Ik ben vooral aan het schrijven op het bord en zij legt het uit in gebaren. Bij herhaling kan ik iets meer doen. Daarnaast kijk ik een deel na van de oefeningen. Ik heb zelfs met de Swahili les kunnen helpen, ik kon overschrijven wat er in het boek stond en de docente kon het weer uitleggen. De sport lessen gaan helemaal lekker. De kinderen beginnen het door te krijgen en hoeven bijna geen uitleg meer. Met volleyballen duurt het een aardige tijd voor de bal de grond raakt en die lachende kinderen maakt het helemaal prachtig.”

Ga naar blog >

Nadine bij Likuni Mission Hospital Malawi

“Moni, muli bwanji? Ndili bwino, zikomo kwambiri! (Hallo, hoe gaat het? Het gaat goed, heel erg bedankt!) Dit zinnetje gebruik ik inmiddels vrijwel dagelijks. Het gaat steeds makkelijker! De mensen hier zijn erg beleefd en vinden het maar al te leuk als je een beetje Chichewa spreekt.”

Ga naar blog >

Joy bij Children of Blessing Malawi

“Afgelopen woensdag ben ik op outreach geweest met Harry. Eén uur achterop de fietstaxi, wat sowieso al een hele belevenis is. Petje af voor de mannen die ons gefietst hebben. Met een gemiddelde van 30 graden, over zandpaden, berg op en berg af. Eenmaal aangekomen in een dorpje, waar ze volgens mij bijna nog nooit een blanke gezien hadden begon het programma. 3 kinderen kregen fysiotherapie en een stuk of 10 kinderen kregen ‘les’. A-Z, 1-20, primaire/ secundaire kleuren en de dagen van de week. Bijzonder om de mensen uit de sloppenwijken te observeren.”

Ga naar blog >

Nafasi Welfare Home

Frauke bij Nafasi Welfare Home Oeganda

“De kindjes zijn zo schattig! Momenteel zijn er 6. Twee jongens van twee, twee meisjes zijn 1 jaar en de jongste twee zijn 6 maanden. Allemaal hebben ze zo een grote glimlach en van die mooie donkere oogjes. Echt je zou ze kunnen opeten. Na pap te geven zetten we ons buiten en spelen heel de voormiddag. Wat zijn ze aanhankelijk ze willen allemaal mijn aandacht, willen knuffels en kruipen op me. Soms wel moeilijk niet te weten aan wie eerst aandacht te geven.”

Ga naar blog >

Myrthe bij House of Joy in Malawi

“Er lopen 3 huismoeders die de zorg over 5 baby’s en 8 kinderen tot 1 jaar hebben. Ze zijn hier heel erg dankbaar voor alles waarmee je helpt. Ook de kinderen zelf vinden de aandacht meer dan leuk. Flesjes geven, liedjes zingen, met een bal spelen, eten geven, luiers verschonen en vooral knuffelen. Tenminste, luiers…? Het zijn grote witte doeken die opgevouwen worden en vast worden gemaakt. Als ze vies zijn worden ze gewassen en hergebruikt.”

Ga naar blog >

Lilongwe Youth Organisation

Frank bij Lilongwe Youth Organisation in Malawi

“Moni, muli bwanji? Ndili bwino, zikomo kwambiri !! (Goedenavond, hoe gaat het? Het gaat goed, dank je.). Dit is een bekend zinnetje wat we inmiddels allemaal uit het hoofd kennen en ook al vaak toepassen. Iedereen is hier erg vriendelijk en op onze dagelijkse wandeling naar de minibus toe, groeten we alle voorbijgangers dan ook. Vaak zie je dan een verbaasde blik, al snel gevolgd door een brede glimlach, want als een Mzungu (blanke man/vrouw) je groet dan moet je dag wel mooi worden. Erg grappig om te zien maar ook erg fijn om te ervaren dat er in Malawi zoveel aardige mensen wonen. Ik vind het heerlijk !!”

Ga naar blog >

Josje bij Holy Cross Mission Hospital Oeganda

“De outreach zelf hield in dat een grote groep mensen kwamen voor HIV testen, Malaria testen en voor de kleine jongetjes en mannen besnijdenissen. Na twee dagen outreach heb ik heel wat besnijdenissen  kunnen assisteren en was ik volgens de dokter gespecialiseerd in penissen opereren. Balen dat ik dit in Nederland niet in praktijk kan brengen!”

Ga naar blog >

Natasja bij Children of Blessing in Malawi

“Het zijn allemaal kinderen met een beperking of ziekte waardoor ze niet naar een reguliere school kunnen gaan. Ze hebben eigenlijk twee locaties (vlak naast elkaar). Vandaag was ik bij de andere locatie. Hier wordt fysiotherapie/ergotherapie gegeven. Zodra we op de mat kwamen waar alle kinderen met moeders zitten, wilden ze allemaal dat je hun kind kwam helpen. Er zijn echt onwijs veel kinderen en Harry kan lang niet alles zelf doen. Hij was ook heel blij met onze hulp. Ik heb er een leuke dag gehad en heb voor mijn gevoel wel wat kunnen betekenen. Naast de school en het stuk fysiotherapie/ergotherapie hebben ze nog meer. Ze gaan twee keer per week op outreach en ondervoede kinderen worden er ook gewogen en gemeten.”

Ga naar blog >

Davy en Lisa op social safari experience Oeganda

“Hoe blij kinderen kunnen worden van simpele spelletjes zoals snoephappen, zaklopen, touwtje springen, kegelen met lege flessen, schminken en voetbal. Weer was het een super leuke dag en gingen alle kinderen voldaan en blij naar huis. Wij weer terug op de boda naar het guesthouse en vervolgens de rest van de middag in chillmodus, de planning voor de volgende dag doorbesproken en gezellig met elkaar gegeten en ’s avonds wat gedronken.”

Ga naar blog >

Lydia bij Holy Cross Mission Hospital Oeganda

“Zoals beloofd wil ik in deze blog, met heel veel dankbaarheid, het complete sponsorbedrag bekend maken: € 3856,50, wauw! Alle sponsors wil ik ook via deze weg hartelijk bedanken voor zijn/haar bijdrage! Maar ook dank voor al jullie berichtjes, steun, bemoedigingen en gebed!!”

Ga naar blog >

Aina bij USA River orphanage in Tanzania

“Het project ziet er luxer uit dan ik in gedachten had, maar het blijft nog wel heftig. De kinderen zijn wees of daar gedropt dus ze zijn daar niet om een leuke reden. Op de nursery (babygroep) is een baby’tje met HIV en dat kwam wel even binnen. Ook zijn er 2 te vroeg geboren baby’tjes op de groep die ik mocht verzorgen. Die kun je in een hand vasthouden, zo klein. Op de andere groepen zijn de oudere kinderen tot een jaar of 3-4. Ze willen allemaal heel graag opgetild worden en vechten ook om op schoot te kunnen zitten.”

Linda bij de Mobile Health Clinic Zuid Afrika

“De informatiebijeenkomst heeft er bij mij voor gezorgd dat ik met een gerust hart met de organisatie mee kan gaan, door de persoonlijke en meedenkende begeleiding. Nu al mijn complimenten voor Doingoood! Door het vele mailcontact met de Doingoood en de mensen in Afrika werden wij voorbereid over verschillende dingen, zoals het denken aan de kledingvoorschriften die er zijn in Zuid-Afrika. We hebben ons op verschillende manieren voorbereid.”

Ga naar blog >

Verpleegkundige Afrika

Sarah in de kliniek van Kinderproject Oeganda

“Saida vroeg ons ook om te bidden voor de zwangere vrouw. We moesten ons hand op de buik leggen en iets wensen voor haar. Saida is een schat van een vrouw! Ze begeleidt me echt super goed in de kliniek. Ondertussen heb ik al 4 bevallingen meegemaakt. Hierbij probeer ik zo goed mogelijk de vroedvrouwen te helpen. Misschien had ik toch vroedvrouw moeten worden. Haha, nee grapje. Geef mij toch maar het verpleegkundige beroep!”

Ga naar blog >

Kato bij Katalemwa Revalidatie Oeganda

“Als ik patiënten heb dan amuseer ik me echt super goed, de kindjes zijn echt zo leuk! Ik heb één patiëntje, een meisje van 13 of 14 jaar, haar beide benen zijn verlamd en ze is het vrolijkste meisje dat ik ken. Ze kan stappen tussen de parallelle baren wanneer ze haar spalken aan heeft, ze stapt zo graag ook al lukt het niet zo goed maar ze is zo positief dat is echt heel mooi om te zien, ze begint zelfs te dansen als er muziek op staat! ”

Ga naar blog >

Nathalie bij de Mobile Health Clinic Zuid Afrika

“De voorbereidingen zijn goed verlopen. We hebben heel erg goed contact met de mensen van de organisatie, ze vinden het heel erg leuk dat we komen en zijn erg betrokken. Fijn om te weten dat ze naar onze komst uitkijken. Wij vinden het ook erg leuk om vanavond die kant op te gaan en zijn erg benieuwd wat ons allemaal te wachten staat.”

Ga naar blog >

Jolien op een basisschool in Tanzania

“De puzzelstukken gaan allemaal door elkaar, omdat de kinderen het puzzelen nog niet zo goed begrijpen moet ik alle stukjes per puzzel bij elkaar zoeken en weer in elkaar zetten. Nog een hele klus! Daar had ik niet van te voren over nagedacht! Gelukkig helpt de juf me wel. Maar zelfs de volwassenen in Tanzania kunnen niet zo goed puzzelen, tegen de tijd dat ik alle puzzels heb gedaan is zij nog met de eerste puzzel bezig. Wanneer ik haar hiermee help is ze heel verbaasd hoe snel ik de (alfabet) puzzel kan maken. ”

Ga naar blog >

Nafasi Welfare Home

Marleen bij Nafasi Welfare Home, Oeganda

“Er wonen hier ongeveer 1,5 miljoen mensen waarvan zeker de helft vrienden met je wil worden. De mensen zijn trots op hun land en willen dat graag met je delen. De mensen zijn hier heel aardig, ze dansen en zingen de hele dag, maar wat zijn ze ontzettend traag. Niks heeft haast, alles gaat heel relaxed.”

Ga naar blog >

Tom, Rosanne en zoontje Raphaël in Oeganda

“We zijn dankbaar dat we dit mogen doen en we laten de indrukken de eerste dagen op ons inwerken. We houden jullie op de hoogte.”

Ga naar blog >

Danique bij Kinderproject Oeganda, Oeganda

“Mijn eerste indruk van Oeganda is echt fantastisch. Alles kan hier, lopen of fietsen op de snelweg. Complete nieuwe autoramen mee achterop de taxi scooter. Rechts of links inhalen maakt geen moer uit, net als links of rechts rijden. Alles is oké. Alle mensen zijn hier uiterst beleefd en groeten je overal.”

Ga naar blog >

Marijn bij Kinderproject Oeganda, Oeganda

“Het uitzicht in prachtig. Ik leef middenin een dierentuin. Er lopen meer apen in mijn achtertuin dan in de Apenheul! Ook zijn er heel veel verschillende vogels en vlinders. Ik heb er een paar kunnen vangen voor de camera. Ook zitten er ’s morgens regelmatig een soort stokstaartjes.”

Ga naar blog >

Susanne Kuhlman

Susanne bij Agape Ministries, Oeganda

“Uganda is zo mooi, de mensen zijn zo vriendelijk en behulpzaam, de natuur is zo prachtig, de stad Kampala trouwens ook. Het is hier gewoon geweldig en ik weet zeker dat ik last ga hebben van een cultuurshock wanneer ik weer terug ben in Nederland.”

Ga naar blog >

Mariske bij Likuni Mission Hospital, Malawi

“Er stonden vandaag 4 operaties gepland, waarvan er uiteindelijk maar 2 zijn gedaan omdat de andere twee patiënten niet op kwamen dagen. De operatiekamer ziet er heel goed uit! Wel wat anders dan in Nederland maar er wordt super schoon en hygiënisch gewerkt.”

Ga naar blog >

Robin bij House of Joy, Malawi

“Dat het project word gerund door nonnen brengt hele leuke dingen  met zich mee. Op woensdag als de kindjes liggen te slapen hebben de huismoeders “choir practice”. Samen met een paar mannen kunnen ze dan hele mooie gospels zingen. Leuk om naar de luisteren!”

Ga naar blog >

Svenja bij Moshono Primary School, Tanzania

“Er valt veel hulp aan te bieden in de lessen zelf, vooral in de eerste leerjaren. Zo zitten er ruim 60 tot 90 kinderen in één klaslokaal met maar één leraar. Het overzicht is ver te zoeken. Ook de aandacht voor de kinderen die net iets moeilijker leren valt dan weg. ”

Ga naar blog >

Milou van Bruchem

Milou bij Likuni Mission Hospital, Malawi

“Het is me nog altijd een raadsel hoe ze daar zo snel mijn opgestuurde gegevens hebben weten te vinden in de stapels dossiers die tot het plafond reikten, maar na 10 minuten stond ik weer buiten, met een ondertekend formulier!”

Ga naar blog >

Mariska en Lisa

Lisa en Mariska bij House of Joy, Malawi

“Leren zien, voelen, ervaren en accepteren, wat een vreemde cultuur ons te bieden heeft en hoe wij daar het maximale uit kunnen halen en kunnen geven.”

Ga naar blog >

Anne Klaver

Anne bij Nafasi Welfare Home, op Social Safari Experience en bij de school voor gehandicapte kinderen, Oeganda

“Er zijn zoveel dingen die ik meemaak hier dat ik het niet allemaal kan vertellen. Maar ik ga mijn best doen.”

Ga naar blog >

Anouk Mertens

Anouk bij Holy Cross Mission Hospital, Oeganda

“Daar waar ik in het begin veel initiatief moest tonen en vragen moest stellen is het uiteindelijk het tegenovergestelde geworden. Vaak kwamen ze mij vragen om te komen helpen.”

Ga naar blog >